بسم الله الرحمن الرحیم این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست این چه شمعیست که جانها همه پروانه اوست « کنت جی فلاورز» کشیش مسیحی آمریکایی ، پس از حضور درحرم مطهر امام حسین علیه السلام مات و مبهوت شده و می گوید : « وقتی در حرم امام حسین (علیه السلام) ایستادم واقعا حضور خدا را حس کردم ، هر گز یادم نمیره وقتی که من و همسرم در صحن ایستادیم و هزاران زائر را می دیدیم ، که درصف ایستاده بودند و گریه می کردند و سعی می کردند وارد حرم شوند ، تا بتوانند ضریح مقدس را لمس کنند . من تا وقتی که وارد حرم نشده بودم ، دقیقا حسی را که آنها داشتند را درک نکردم ، وقتی وارد آنجا شدم ، احساس کردم نیروی الهی به من نازل می شود . من امروز اینجا ایستاده ام تا به شما بگویم : تا زمانی که نفس در بدن دارم ، نام امام حسین (علیه السلام) را بلند خواهم کرد و تا وقتی که جان در بدن دارم ، به جهانیان خواهم گفت که :او ( امام حسین ع ) مردی بود که در برابر ستمگری ایستاد ؛ او مردی بود که در مقابل بی عدالتی قد علم کرد ؛ او مردی بود که در برابر ظلم ایستادگی کرد . ( پیاده شده از سخنرانی او که ترجمه می شد ) تأکید بر چند نکته ای قابل توجه در سخنان این کشیش آمریکایی 1 ) اینکه او می گوید:« وقتی وارد آنجا (حرم مطهر) شدم ، احساس کردم نیروی الهی به من نازل می شود » این احساس از منظر آموزه های دینی و روایی کاملا قابل تأیید است ؛ چرا که بر اساس روایات متعدد قبور مطهر امامان معصوم علیهم السلام بقاع و مکانهای از بهشت است. چنانکه رسول خدا صلی الله علیه وآله به امیرمؤمنان علی علیه السلام فرمود:« يَا أَبَا الْحَسَنِ إِنَّ اللَّهَ جَعَلَ قَبْرَكَ وَ قَبْرَ وُلْدِكَ بِقَاعاً مِنْ بِقَاعِ الْجَنَّةِ ، ای ابا الحسن ! خداوند قبر تو و قبر

بسم الله الرحمن الرحیم فتح کردی شام را سنگر به سنگر زینبم آمدی همچون علی از فتح خیبر زینبم گرچه آهی نیست از آه تو ظالم سوز تر باز گشتی از همه سردار ها پیروز ترطبق گفته ای سید ابن طاووس در لهوف ، در اربعین سید الشهدا اهل بیت آن حضرت بعد از اسارت شان به کوفه وشام ، به کربلا باز گشتند ، این آزادگان به ظاهر اسیر ؛ اما در واقع امیران بر دلها و قلبهای مؤمنین ، با این که سخت ترین و بزرگ ترین مصیبت ها را تحمل کرده بودند ، بد ترین بد رفتاری و بی احترامی را از دشمن دیده بودند ، به گونه ای که دست وپای امام سجاد علیه السلام را مقید غل جامعه کرده بودند ، زنان و کودکان اسیر را ، با ریسمان اسارت بسته بودند ؛ با همه ای این سختی ها و مصیبت های که دیده بودند ؛ اما وقتی به کربلا بازگشتند ؛ دقیقا مانند یک لشکر فاتح به تمام معنا و مجاهدان فداکار بودند ، که وظیفه شان را به نحو احسن انجام داده و به پیروزی نهایی رسیده بودند ؛ زیرا این عاشورائیان تربیت یافته و خود ساخته ، با شمشیر بیان و تبیین اهداف و آرمان رهبر این حماسه ای ماندگار ، و افشاگری جنایات و ظلم های یزید و ابن زیاد و همفکران آن دو ؛ از یکسو جلو هر نوع تحریف در قضیه عاشورا توسط دشمن را ، گرفتند و از سوی دیگر هرکدام از این اسرا و مبلغان عاشورا ، مخصوصا امام سجاد و زینب کبرا علیهما السلام ، با خطبه های آتشین و علی گونه شان ، کوفه مرکز حکومت ابن زیاد در عراق و دمشق مرکز حکومت یزید و امویها در شام را ، فتح کردند و آن چنان تحول عمیق و گسترده در این دو شهر مهم به وجود آوردند ، که وقت ورود اسرا در این دو شهر مردم شادی و پای کوبی ؛ و شماتت و خوشحالی می کردند ؛ اما بعد از سخنرانی های آتشین و افشاگری های مظالم و جنایات عمرسعد و لشکریانش وبیان حقانیت

بسم الله الرحمن الرحیم فتح کردی شام را سنگر به سنگر زینبم آمدی همچون علی از فتح خیبر زینبم گرچه آهی نیست از آه تو ظالم سوز تر باز گشتی از همه سردار ها پیروز تراهل بیت امام حسین علیه السلام ، در شام نیز دمشق مرکز خلافت اموی هارا با خطبه های آتشین و افشاگرایانه ، و جهاد زبانی خودشان فتح کردند . باید توجه داشت که فتح شام توسط اسرای کربلا در رأس شان حضرت امام سجاد و حضرت زینب سلام الله علیهما ، با شمشیر بیان و سخنرانی های آتشین و افشاگرایانه ، کار بسیار سترگ و پیروزی نهایت بزرگ ، به شمار می رود ، چرا که شام از روزی که در ماه رجب سال 14 هجری به دست مسلمانها افتاد تا روزی که اهل بیت امام حسین علیه السلام را ، به صورت اسیر در سال 61 هجری وارد آن کردند ، توسط فرزندان ابوسفیان که بد ترین دشمنی را او و فرزندانش با اهل بیت علیهم السلام داشتند ، اداره می شد و برآن امارت می کردند ؛ زیرا از سال 14 تا 18 هجری امارت دمشق (شام) را یزید پسر ابو سفیان عهده دار بود و درسال 18 هجری ، که او از دنیا رفت ، عمربن خطاب برادرش معاویه را به جای او منصوب کرد . معاویه از سال 18 هجری تا سال 35 همچنان برسر قدرت بود ؛ در زمان خلافت امیرالمؤمنین علی و فرزندش امام حسن علیهما السلام که تقریبا پنج سال طول کشید نیز ؛ معاویه شام را به دست داشت و دمشق پایگاه دشمنی و تبلیغات سوء علیه اهل بیت مخصوصا امیرمؤمنان علی علیه السلام بود. بعد از مجبور شدن امام حسن مجتبی علیه السلام به صلح با معاویه در سال 41 هجری و افتادن خلافت به دست معاویه ، شام مرکز خلافت و حکومت به ظاهر اسلامی شد و تا سال 61 هجری ، که امام حسین علیه السلام را به شهادت رساندند و اهل بیتش را به عنوان اسیر وارد شام کردند ، یعنی مدت بیست سال ، شام بیشتر از ق